Britte weet wat ze ervan vindt. Wat vind jij?

Goed nieuws is geen nieuws

Tue, 22 Aug 2023 19:30:18 GMT

Als iemand die nieuwsgierig van aard is, wil ik altijd op de hoogte blijven van het dagelijks nieuws. NOS.nl en NRC.nl staan onder mijn favorieten. Tegelijkertijd wil ik er zo weinig mogelijk van weten omdat ik er -wat is het juiste woord- somber van word.

Goed nieuws is geen nieuws. Dat is een gezegde dat in de journalistiek veel gebruikt wordt en het komt erop neer dat slecht nieuws beter gelezen wordt. Alleen daarom staan kranten en nieuwssites er vol mee.

Tegenwoordig lees ik niet meer dagelijks de headlines. De oorlog in Oekraïne, migrantenboten die zinken, natuurgeweld en wat te denken wat er dichtbij huis gebeurt. Je kunt gewoon niet begaan zijn bij alle rampzalige gebeurtenissen die elkaar opvolgen. Het heeft effect op mijn stemming, ik word er angstig en somber van. Natuurlijk voel ik me betrokken en denk ik erover na.

Zo vind ik bijvoorbeeld dat we best wat minder prinsessengedrag kunnen vertonen. Het onderwijs is goed, onze kinderen kunnen buiten spelen en iedereen heeft recht op goede zorg. Niets is perfect, maar we zijn experts geworden in het zoeken naar problemen. Laat alle ellende om ons heen er dan op z’n minst voor zorgen dat we waarderen wat we hebben.

Socials vs het echte leven

Sun, 23 Jul 2023 08:09:42 GMT

Een paar weken geleden vloog ik naar Panama voor mijn werk. Natuurlijk kon ik niet wachten om het te vertellen. Tegen iedereen!

Hier en daar beloofde ik een foto te sturen terwijl ik zou genieten van een cocktail. En ik had vast tijd om de stad bekijken. Het Panama-kanaal bijvoorbeeld. Natuurlijk kreeg ik jaloerse blikken, terecht ook, maar de praktijk was toch anders. Die ene foto met mijn collega uit Curaçao? Een heel fijne avond, maar man-oh-man wat waren we moe!

Het programma van mijn week zat vol, iedere dag van half acht tot zes. Daarna was ik uitgeblust. Die cocktail is er dan ook niet van gekomen, want die zou -dacht ik toen- inslaan als een bom.

Overigens heb ik niet te klagen. Ik heb collega’s leren kennen uit verschillende landen in Zuid Amerika. Hoe interessant is het te horen hoe de zorg in Haïti is (niet dus), of in Mexico. Over landen en plaatsen waar het soms te gevaarlijk is om over straat te lopen. Wat een luxe hebben we hier!

Geen hilarisch foto’s van mij dus op facebook en/of instagram. Ik wilde het, die cocktailfoto, maar ik blijf liever in het echte hier en nu. Zouden meer mensen moeten doen.

Bokito's op de werkvloer

Thu, 22 Jun 2023 16:44:10 GMT

Het blijft als een boemerang terug komen: grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer. Bij de NOS trillen ze nog na en het is een kwestie van wachten op het volgende verhaal. Wanneer is gedrag grensoverschrijdend? Wat de één als een grap ervaart, kan de ander als intimiderend ervaren. Bij mij is in ieder geval iemand de grens over gegaan.

Mijn omgeving weet dat ik niet om woorden verlegen zit en dat ik een directe opmerking niet uit de weg ga. Zij reageerden dan ook heel verbaasd toen ik ze vertelde over mijn ervaringen met intimiderend gedrag door een leidinggevende. Want ook ik heb vorig jaar te maken gehad met vervelende opmerkingen en intimiderend gedrag.

Het gekke was dat het best lang duurde voordat ik het doorhad. In eerste instantie dacht ik dat ik de opmerkingen verkeerd begreep, in tweede instantie dacht ik dat het aan mij lag. Ik was nieuw en een beetje onzeker over de kwaliteit van mijn werk. Mogelijk, zo dacht ik, was ik te gevoelig. Bovendien, en dat blijf ik nog steeds vreemd vinden, verblikten of verbloosden collega’s niet op de opmerkingen. Hoorden ze het niet of durfden ze niet te reageren? De knoop in mijn maag werd steeds strakker en de drempel om naar het werk te gaan was een flinke berg geworden. Tot ik mezelf afvroeg of ik een collega ooit op dezelfde wijze zou behandelen. Het antwoord was overduidelijk ‘nee’ en voor mij was dat het signaal dat ik te maken had met intimiderend gedrag.

Onder het mom van ‘misschien bedoelde hij het niet zo’ ben ik het gesprek aangegaan. Zonde van mijn tijd, zo bleek. Natuurlijk toonde hij berouw, maar jammer genoeg veranderde er niets. Opmerkingen als ‘een stagiaire zou het werk beter doen dan jij’ en ‘vind je jouw werk zelf wel goed dan?’ kreeg ik nog steeds met enige regelmaat te horen.

De les die ik leerde? Er zijn mensen die hun zelfvertrouwen halen uit het neerhalen van anderen. Bokitogedrag. Hij ging niet veranderen, zoveel was me inmiddels wel duidelijk en ik heb daarop mijn ontslag ingediend. Laf? Misschien wel, maar voor mij een verlossing.

Britte blogt

Tue, 02 May 2023 08:17:56 GMT

Alle zegen komt van boven

Rick nam plaats op de stoel en had direct spijt. Hij kwam net boven het massieve bureau uit en moest opkijken naar de pastoor. Rick wist dat hij belazerd werd.

“Alles wat ik heb is van U ,” prevelde de vrouw naast hem. Rick keek naar haar. Ze hing onderuit in de rolstoel met haar scheve hoofdkap. Uit haar mondhoek bungelde een kwijldraad dat uitrekte terwijl ze sprak. Rick walgde van haar.

“U kunt het ons niet kwalijk nemen dat we de beschikking hebben over haar nalatenschap,” begon de zielenherder, “ze heeft altijd volgehouden dat ze alleen was.” De pastoor likte zijn duim en zocht in een stapel papieren.

“Ze gedroeg zich alsof zelfs God om haar draaide.”

De pastoor krabde aan zijn neus. “Ze…,” zei de pastoor. Zijn stem klonk hees en hij schraapte zijn keel. “Ze was volledig wilsbekwaam toen ze haar testament ondertekende. Ze wil dat haar huis en bezittingen aan de kerk toebehoren. We zijn haar zeer dankbaar voor deze gulle gift.” Hij overhandigde Rick de akte.

“Er was een getuige bij.” De pastoor boog over het bureau en wees. “Kijk, daar staan drie handtekeningen.”

Rick perste zijn lippen op elkaar en zweeg, hij mocht het niet verpesten. De instructiebrief van de pastoor aan zijn zus waarin ze opgedragen werd te verklaren dat ze alleen was, brandde in zijn zak.

“Het spijt me dat de dementie het geheugen van uw zus zo aangetast heeft.” De pastoor vouwde zijn handen en ging Rick voor naar de uitgang. “Maar ik verzeker u dat ze door ons goed verzorgd wordt.”

“Dat vind ik het belangrijkste,” zei Rick. Hij zweefde. Eindelijk was hij van haar hel en verdoemenis bevrijd. Hij liet haar in zijn huis wonen omdat ze schulden had. Zijne inhalige schijnheiligheid mocht daar nu voor opdraaien. Halleluja.

Britte blogt

Mon, 10 Apr 2023 08:01:52 GMT

De rol van chaos

De enige regelmaat die ik in mijn huishouden heb is chaos. Er zijn dagen dat opruimen ‘het verplaatsen van spullen inhoudt’ terwijl andere dagen het hele huis spik en span is. Jammer dat ik op dat moment de sportschool had gepland, maar hè een schoon huis is ook fijn.

Inmiddels heb ik een aantal trucjes om orde te scheppen. In het huis heb ik vaste plekjes voor belangrijke zaken als pasjes en sleutels (het idee dat ik mezelf buitensluit, zorgt al voor lichte paniek). Inmiddels ben ik een expert in het maken van een gezonde avondmaaltijd met restjes en hoef ik minder na te denken over de boodschappen. Bovendien bespaart het me geld en ben ik zeer trots op mezelf als ik geen eten verspild heb.

Gek genoeg werk ik als verpleegkundige zeer efficiënt. Tijdens mijn spreekuren maak ik aantekeningen zodat de afspraken die ik met patiënten maak niet vergeet. Mijn papier met krabbels is een rommeltje en ik ben de enige die er chocolade van kan maken. Volgens mijn collega’s kun je me vinden als je het spoor van mijn spullen volgt. Toegegeven: ik laat ze slingeren en ruim ze vervolgens weer op. In dit geval verplaats ik ze naar de stapel met mijn aantekeningen. Zo is de cirkel van chaos toch ook weer rond.

Soms heb ik er moeite mee en zou ik meer grip willen. Ik kom te laat of te vroeg op afspraken of staar in een lege koelkast net als ik visite heb; er zit dan niets anders op om me te verontschuldigen. De andere kant? De chaos houdt me scherp en geeft me inspiratie en deze zou ik zeker niet willen missen! Liever teveel dan te weinig ideeën.

Britte blogt

Sat, 18 Mar 2023 11:49:42 GMT

Passie hebben is overschat

Soms lees je weleens over mensen die een ‘passie’ ergens voor hebben. Voorheen benijdde ik deze mensen en tegelijkertijd vond ik ze intimiderend. Ik kwam niet verder dan 'leuk'. Nu weet ik: een passie hebben is de overdreven variant van iets ‘leuk’ vinden.

Van alles heb ik geprobeerd, van piano spelen (geen idee waar ik thuis een piano kan neerzetten) tot basketbal en mediteren. Meerdere pogingen gitaar te leren spelen zijn gesneuveld, mede omdat er herhaaldelijk gezegd werd dat lange nagels niet kunnen. Alleen, ik ben gek op mijn langere nagels en ik vertik het om ze te kortwieken.

Voor De Botersmokkel geldt eigenlijk hetzelfde. Meerdere pogingen eindigden -tot mijn frustratie- in de prullenmand. Onzekerheid en doorzettingsvermogen, om maar twee eigenschappen te noemen, waren er teveel of juist te weinig. Wie hier zo kritisch was? Ikzelf! Tot een bepaald moment: ik nam me voor om het verhaal een laatste kans te geven, echt de allerlaatste poging.

Op dat moment wist ik niet dat het schrijven van De Botersmokkel mijn passie zou worden. Dat merkte ik pas de twee mooie zomers die volgden. Ik ging op tijd naar bed, stond vroeg weer op en typte. De deur kwam ik alleen uit voor boodschappen. En iedere dag nam ik me opnieuw voor naar buiten te gaan. Gewoon, simpele dingen zoals wandelen of in de zon zitten. Makkelijker kon ik het niet bedenken, maar toch zat ik twee zomers achter elkaar binnen. Lekker overdreven toch? Zonder dat ik het doorhad was ik zó gretig geworden om mijn verhaal te schrijven. Deze zomer doe ik het anders: ik ga echt echt écht buiten van het weer genieten. Dat zou ook een van mijn passies moeten zijn.

Britte over van alles

Sun, 05 Feb 2023 19:06:58 GMT

Bore-out na Corona

Het eerste en wat mij betreft ook het laatste wat ik over Corona zeg en schrijf; ik ben nogal Corona moe en dan bedoel ik (gelukkig!) informatiemoe.

In het begin benijdde ik vrienden die niet meer naar hun werk hoefden. Wat mij betreft bood het enkel voordelen: geen reistijd (is uitslapen), tussendoor de was draaien in plaats van tijd verspillen bij de koffieautomaat en op tijd boodschappen doen. Thuiswerken als verpleegkundige kan niet en ik herinner me dat ik na een werkdag in de supermarkt kwam en daar -tot mijn grote ergernis- lege schappen trof.

Over die lege schappen gesproken: ik mopperde tegen een vriendin hoe onsympathiek ik het hamsteren vond. Mijn vriendin vond dat ook, vertelde ze. Zij nam iedere keer ‘maar’ een kleine voorraad mee… Het spreekwoordelijke kwartje viel bij haar nog voordat ze haar zin had uitgesproken. We hebben hier trouwens hard om gelachen.

Terwijl in het begin luchtig gedaan werd over thuiswerken, zag ik bij een aantal vrienden na een tijd de twijfel toeslaan. Overdag spraken ze amper iemand en het werk nam af. Deed hun werk er eigenlijk wel toe? De rollen werden omgedraaid: mijn vrienden benijdden mij omdat ik blij was na een werkdag weer thuis te komen.

Het laatste waar ik tijdens de Covid dus last van had, was een bore-out. Ook niet toen winkels en gelegenheden gesloten bleven. Integendeel, toen sociale contacten een soort gotspé waren, had ik veel meer tijd om te schrijven. En zo is De Botersmokkel ontstaan.

Britte over van alles

Fri, 20 Jan 2023 08:02:06 GMT

Waar komen die ideeën vandaan?

Vaker heb ik de vraag gekregen hoe ik aan het idee ben gekomen om over de botersmokkel een thriller te schrijven. Dezelfde vraag krijg ik over het tweede verhaal. Het antwoord is simpel: het zijn anderen die me geïnspireerd hebben.

Het idee om over een botersmokkelaar een verhaal te schrijven is niet ‘zomaar’ ontstaan. Lang geleden hoorde ik voor het eerst over de botersmokkel in de jaren ’50. Verbazingwekkend, vond ik. De eenvoud van roomboter die verband houdt met smokkelen waarbij op den duur ook geweld bij kwam kijken. En dan goud zoeken in West Afrika. Ook hier hoorde ik -min of meer terloops- over een Nederlander die van goud zoeken zijn werk heeft gemaakt. Fascinerend, vond ik. Nog steeds trouwens.

Het is de input van anderen die een verhaal vormen tezamen. Ik ga natuurlijk niet alles vertellen maar ook de tegenspeler van de goudzoeker is gebaseerd op waar gebeurde verhalen en ervaringen. Het enige dat ik hoef te doen is alle verhalen samen te voegen, vermengen en te kneden tot een spannend verhaal.

PS: blijf vooraf doorgaan met delen; niet bang worden nu.

Britte over van alles

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 19 Dec 2022 19:35:48 GMT

Algowatte?

In mijn vorige blog eindigde ik met een grapje over algoritmes die van slag zijn. Het is vast niet zo, maar het lijkt alsof ik de enige ben die zich zorgen maakt over mijn privacy.

We kennen het allemaal: we denken erover om een vakantie naar Griekenland te boeken en prompt verschijnen er advertenties met jouw droomvakantie. Is dit toeval of hebben we onbewust eerder hier naar gezocht? Ik weiger te geloven dat we worden afgeluisterd, wel geloof ik in algoritmes en hoe de beelden op ons gedrag voorgeschoteld worden. Misschien zocht je niet met de woorden ‘Griekenland’ en ‘droomvakantie’, maar heb je gereageerd op een post van een bekende die daar was. Tel hierbij op dat je bijvoorbeeld de facebookpagina van een reisorganisatie volgt of je hebt moussaka online be0steld bij je favoriete restaurant (ik zeg maar wat hè?!) en de algoritmes doen de rest.

Iedere klik (data noemen we dit) op onze telefoon, tablet op laptop wordt opgeslagen, verstuurd en geanalyseerd. Technisch is alles mogelijk; hoe machtig ben je als je data hebt waarmee je algoritmes maakt? Je kunt mensen informeren, beïnvloeden en negatief gezegd ook manipuleren. Data wordt niet voor niets het ‘nieuwe goud’ genoemd. Dat is nogal een verantwoordelijkheid en ethisch gezien is er nog een lange weg te gaan. Tel hierbij op dat de normen en waarden per land uiteen lopen.

Het enige dat ik uiteindelijk veranderd heb, is mijn browser. Inmiddels spioneer ik via DuckDuckGo en laat ik Google zoveel mogelijk voor wat het is.

Britte over van alles

Sun, 27 Nov 2022 16:54:17 GMT

Romantiek van Google

Hoe fout het misschien klinkt, Google was mijn beste vriend tijdens het schrijven. Diep in Coronatijd waren musea en archieven gesloten. Een thriller is fictie, het is dus niet echt, maar feiten moeten wel juist zijn. Hoe had ik anders de feiten kunnen checken?

De meest waardevolle informatie heb ik trouwens verkregen via interviews en familieverhalen. Deze zijn goud waard! Maar had ik mijn feiten op de klassieke manier willen checken, dan had ik archiefstukken op kunnen vragen of op afspraak naar een museum kunnen gaan. Nogal tijdrovend en kostbaar, van beide heb ik chronisch te weinig. En zo groeide Google uit tot mijn beste vriend.

Mijn sterke punt is dat ik van veel onderwerpen een beetje weet. Eerlijk gezegd vond ik het altijd een zwakte, maar tijdens het schrijven merkte ik hier het voordeel van. Het maakte het researchen op internet, klinkt toch net wat stoerder dan googlen, zoveel gemakkelijker. Ik had bijvoorbeeld weleens gelezen over ricine, een giftig goedje waar je met gemak iemand mee omlegt. Als ik het op de ouderwetse manier had gedaan, dan had ik een biochemicus gegoogled en mijn feiten gecheckt. Tegenwoordig hoef je niet meer naar Wageningen af te reizen, dezelfde informatie is te vinden op Google. Met de juiste zoektermen haal je de juiste informatie binnen. Gewoon, achter je laptop.

Het is vrij algemeen bekend dat alle digitale informatie ergens blijft hangen. Niet alleen via cookies, ook op andere manieren zoals algoritmes. Het gaf een bijzonder ongemakkelijk gevoel om zoektermen als zelfmoord, ricine en pijnloos in te typen. Mijn puber had ik al verteld dat ze niet moest schrikken, mocht ze toevallig vreemde zoekresultaten zien. Vrienden en familie had ik grappend verteld over mijn surfgedrag, maar ondertussen was ik ongerust. Half half verwachtte ik een politie-inval met ellenlange verhoren waarbij ik wanhopig naar mijn verhaal verwees (en zij me niet geloofden). We zijn inmiddels een tijd verder en ik loop nog steeds vrij rond. Ik waan me veilig. Dat mijn algoritmes van slag zijn, neem ik op de koop toe.